...með ljósa lokka og augu sem voru gráblá eins og himinninn á óveðursdegi.
Stúlkunni litlu þótti gamlársdagur sérstaklega merkilegur dagur og hún trúði því af allri þeirri barnslegu einlægni sem eitt barnshjarta getur rúmað að flugeldunum væri skotið upp á áramótunum til að búa til nýjar stjörnur. Þær sem fyrir voru á himninum virtust oft svo þreytulegar og daprar á þessum tíma að það leit út fyrir að þyrfti að endurnýja í flotanum.
Svo litla stúlkan faðmaði hundana á bænum sínum um hver áramót og reyndi að segja þeim að þeir þyrftu ekki að vera hræddir, það væri bara verið að gera nýjar stjörnur á næturhimininn svo við hefðum eitthvað að horfa á í myrkrinu.
Og á hverju ári brosti hún við skellunum og smellunum og sprengjunum sem þutu um himinhvolfið og naut þeirrar fullvissu að himinninn yrði ennþá fullur af skærum og fallegum stjörnum á nýju ári.
í dag er þessi agnarlitla stúlka orðin heldur stærri og veit fullvel hvernig þetta gengur allt fyrir sig með stjörnur og flugelda og öll þessi læti.
Samt brosir hún enn við hávaðanum og öllum þessum dásamlega fallega ljósum og enn hugsar hún með sér innst inni að þarna verði nú heldur betur til stjörnudýrð fyrir nýárshimininn.
Og hún óskar öllum sínum ástkæru vinum gleðilegs árs og alls hins besta á þessu ári sem nú er rétt gengið í garð. Megi allt ganga ykkur í haginn og nýja árið verða fullt af ást og gleði og hlátri og birtu.