Við höfum það ansi gott, við Ragnar. Hann missti að vísu vinnuna sína hjá Sandblæstri og málmhúðun, en fékk nýja vinnu án vandkvæða og byrjar semsagt að vinna á skíðasvæðinu í Hlíðarfjalli um leið og tíma hans hjá Sandblæstrinum lýkur.
Við ráðum alveg ágætlega við afborganir af lánunum okkar og stöndum undir öllum okkar skuldbindingum - enn sem komið er.
Já, við höfum það gott og við vitum af því og erum þakklát fyrir það. En þó við getum staðið undir öllu okkar dóti þá svíður það að horfa upp á aðstæðurnar í þjóðfélaginu.
Fullt af fólki missir vinnu og finnur ekkert í staðinn, menn sjá fram á að missa húsnæðið og alla möguleika á að búa sér og sínum mannsæmandi líf.
Það er sárt að horfa upp á landið sitt fara svona. Ég hef svosem aldrei talið mig sérlega uppþembda af þjóðernisrembingi en ég átti ekki von á því að svona færi fyrir okkar litla landi og litlu þjóð. En þar liggur líklega vandinn. Við erum jú eftir allt saman lítið land og lítil þjóð og hefðum aldrei átt að henda okkur svona út í djúpu laugina með stóru strákunum.
Það hafa margir jarmað um það að nú sé ekki tíminn til að benda á sökudólga og kenna einhverjum um ástandið. Sjálfri finnst mér nú aldrei hafa verið betri eða réttari tími til að finna sökudólga og helst að hengja þá í hæsta gálga. Það mætti mín vegna taka upp gamla byltingarsiði og setja höfuð þeirra á stangir og láta þau veðrast af vindum öðrum til viðvörunar.
En það eru samt ekki útrásarvíkingar og Davíð Oddsson sem eru mér hugleiknastir um þessar mundir. Það eru ráðamenn þessarar þjóðar sem virðast ekki vera í nokkrum tengslum við grjótharðan raunveruleikann á skítkalda litla skerinu okkar. Ráðamennirnir sem gera ekki neitt. A.m.k. ekki neitt af viti, heldur bara hluti sem manni finnst að hafi það eitt að markmiði að gera ástandið enn verra. Eru Íslendingar nú skyndilega farnir að leika hlutverk Jobs hins margþjáða sem guð (í þessu tilviki sjálfstæðisflokkurinn) leyfði að lenti í endalausum raunum til þess eins að sanna það fyrir sjálfum sér og Satani hversu trúfastur Job væri? Það má svosem velta því fyrir sér þegar maður horfir upp á ráðamenn skera niður heilbrigðiskerfið og menntakerfið til að ná fram nauðsynlegum sparnaði, einmitt núna þegar þjóðin hefur aldrei þurft eins mikið á því að halda að hafa þessa máttarstólpa sterka og trausta.
Á sama tíma er ekki hægt að skera niður svo nokkru nemi í utanríkisráðuneytinu og enn er haldið úti sendiherrum í óskaplega fínum sendiherrabústöðum á víð og dreif um heiminn.
Ætli þetta sé gert í þeim tilgangi einum að komast að því hversu mikið við látum yfir okkur ganga, hversu lengi við munum halda áfram að kjósa sömu gömlu jálkana til að stýra okkur?

Ég er svosem enginn stjórnmálafræðingur eða stjórnspekingur, en ég hefði freistast til að halda að nú þyrfti að halda öðruvísi á spilunum.
Ég myndi t.d. vilja sjá stutt verulega við bakið á innlendri framleiðslu, og þá fyrst og fremst matvælaframleiðslu. Mætti ekki til dæmis leggja niður öll aukagjöld af innlendum matvælum og reyna að koma okkur á þann kjöl að við getum séð fyrir okkur sjálf og að venjulegir neytendur geti keypt íslenska framleiðslu í búðum án þess að borga fyrir það stórfé?
Mætti ekki líka því sem næst leggja niður utanríkisráðuneytið, a.m.k. í bili? Við eigum jú við innanlandskrísu að stríða núna, þó hún sé vissulega hluti af mun stærra vandamáli, og er það þá ekki kjörinn tími til að leggja þetta endalausa útlandabrölt á hilluna í bili og rækta okkar eigin garð? Kalla heim sendiherrana og ráða konsúla í staðinn. Smáþjóðir hafa nú gjarnan þann hátinn á, ef mér skjátlast ekki því meir.
Í stað þess að skera niður fjárframlög til heilbrigðis- og menntakerfis myndi ég vilja sjá meiri peningum varið til að styrkja þá starfsemi. Það er vitað mál að atvinnuleysi hefur aukist gríðarlega nú þegar og mun halda því áfram um ófyrirséða framtíð og þegar málin standa þannig þá er tvennt sem er alveg ljóst; a) fólk leitar aftur í skóla, í og með til að hafa eitthvað fyrir stafni, og b) það verða margir sem munu eiga mjög erfitt á næstunni og þurfa að leita hjálpar hjá geðdeildum spítalanna, sem nú er verið að loka alveg hægri vinstri. Er það til marks um bjánahátt minn að ég skuli ekki sjá hvernig þetta á að geta gengið upp, eða er eitthvað athugavert við þetta allt saman?

Um daginn átti ég áhugaverðar samræður við gamlan mann sem setti fram þá hugmynd að íslenska ríkið ætti að stofna nýjan banka sem myndi eingöngu lána peninga til fyrirtækja til að þau gæti haldið úti rekstri og þyrftu ekki að sigla í gjaldþrot. Hann vildi meina það, þessi maður, að fyrst íslenska krónan væri hvorteðer orðin nær fullkomlega verðlaus úti í heimi þá væri okkur nær að taka upp miklu lokaðra hagkerfi, þar sem við gætum í raun ákveðið það sjálf hversu mikils virði krónan væri okkur. Þessi ríkisbanki gæti þá haldið flæði krónunnar gangandi í atvinnulífinu og smátt og smátt væri hægt að koma lífi í okkur aftur.
Ég hef hugsað töluvert um það sem hann sagði og ég verð að viðurkenna það að mér finnst ég alveg sjá vitglóru í þessu. Ég hef reyndar enga þekkingu a því hvernig innviðir viðskiptalífsins virka, og ég veit svoem ekki nema mér finnist það bara meðmæli með mínum karakter í dag, en hitt veit ég að það er ekki vel komið fyrir okkur þegar það er meira vit í því sem hálfelliær gamalmenni segja heldur en öllu sem ráðamenn íslensku þjóðarinnar hafa látið út úr sér í lengri tíma.